Stef de Beurs, Verhalen

Nieuwe aanwinsten staan bovenaan.
Je kunt ook op de titels hieronder klikken, die je direct naar het artikel brengen.

As it is in Heaven
Luisteren
Installatie van Liefde
De Klokkenluider
Gedicht van Oriah Mountain Dreamer
De Sneeuwgans
Achterstevoren
De Kermis

Uit de film “As it is in Heaven”

Vanaf nu is mijn leven van mij
Ik heb maar zo’n korte tijd op aarde
En mijn verlangen heeft mij hier gebracht
Alles wat mij ontbrak en dat ik vergaarde
En toch is het de weg die ik verkoos
Mijn vertrouwen was eindeloos
Dat mij een klein stukje toonde
Van de hemel die ik nooit vond
Ik wil voelen dat ik leef
Al mijn dagen lang
Ik wil leven zoals ik wil
Ik wil voelen dat ik leef
In de wetenschap dat ik goed genoeg was
Ik ben nooit mijzelf verloren
Het sliep alleen in mij
Misschien had ik nooit een keuze
Behalve dan de wil om te leven
Het enige wat ik wil is gelukkig worden
Zijn wie ik ben
En sterk en vrij zijn
De dag uit de nacht zien opkomen
Ik ben hier, en mijn leven is alleen van mij
Zoals ik wil
Bleek ergens daar te zijn
Ik wil voelen dat ik mijn leven heb geleefd
Zoals ik wil.

Naar boven

LUISTEREN
Het gedicht is van Leo Buscaglia en komt uit de bundel "Loving each other", Balantine Books, ISBN 978 0449901571.

Als ik je vraag naar mij te luisteren en
jij begint mij adviezen te geven,
dan doe je niet wat ik je vraag.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij te vertellen,
waarom ik iets niet zo moet voelen
als ik voel,
dan neem jij mijn gevoelens niet serieus.

Als ik je vraag naar mij te luisteren,
en jij denkt dat jij iets moet doen
om mijn probleem op te lossen,
dan laat je mij in de steek,
hoe vreemd dat ook mag lijken.

Misschien is dat de reden
waarom voor sommige mensen bidden werkt,
omdat God niets terugzegt
en hij geen adviezen geeft
of probeert dingen voor je te regelen.

Dus, alsjeblieft, luister alleen maar naar me
en probeer me te begrijpen.

En als je wilt praten,
wacht dan even en ik beloof je
dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren.

Naar boven

INSTALLATIE VAN LIEFDE (Auteur onbekend)

Dialoog tussen klant en helpdesk:

Helpdesk: Goedemorgen mevrouw, waarmee kan ik u van dienst zijn?

Klant: Ik heb er lang over nagedacht, maar ik wil nu Liefde gaan installeren. Kunt u me daar stap voor stap bij helpen?

Helpdesk: Jazeker kan ik dat. Bent u er klaar voor?

Klant: Tja, ik ben niet zo technisch, maar ik denk dat ik er wel klaar voor ben.

Helpdesk: De eerste stap is het openen van uw Hart. Weet u waar uw Hart zit, mevrouw?

Klant: Ja, dat weet ik, maar er worden nu verschillende andere programma’s uitgevoerd. Kunnen die tijdens het installeren blijven draaien?

Helpdesk: Welke programma’s zijn dat, mevrouw?

Klant: Laat me eens kijken, op het ogenblik worden Oud-Zeer.exe, Lage-Zelfwaardering.exe, Wrok.exe en Wrevel.com uitgevoerd.

Helpdesk: Geen probleem. Oud-Zeer.exe wordt geleidelijk wel door Liefde gewist uit uw huidige besturingssysteem. Lage-Zelfwaardering.exe wordt op den duur wel door een module van Liefde overschreven die Hoge-Zelfwaardering.exe heet. Maar Wrok.exe en Wrevel.com moet u wel helemaal afsluiten. Door deze programma’s kan Liefde niet goed worden geïnstalleerd. Kunt u deze afsluiten, mevrouw?

Klant: Kunt u me daarbij helpen?

Helpdesk: Met genoegen. Ga naar uw startmenu en klik op Vergeving.exe. Doe dat net zolang tot Wrok.exe en Wrevel.com helemaal zijn gewist.

Klant: O.K., dat is gebeurd. Nu is Liefde vanzelf gestart. Is dat normaal?

Helpdesk: Ja, hoor. U moet nu een melding krijgen dat het opnieuw wordt geïnstalleerd voor de levensduur van uw Hart. Krijgt u die melding?

Klant: Ja, die zie ik. Is Liefde nu helemaal geïnstalleerd?

Helpdesk: Ja, maar denk eraan dat u nu alleen nog maar de basisprogramma’s heeft. U moet de andere Harten aansluiten voor de programma-uitbreidingen.

Klant: Oei, ik krijg al een foutmelding. Wat moet ik nu doen?

Helpdesk: Welke foutmelding?

Klant: Er staat “Fout 412 – Programma wordt niet uitgevoerd op interne componenten.” Wat wil dat zeggen?

Helpdesk: Geen zorgen, mevrouw. Dat is een probleem dat wel vaker voorkomt. Het wil zeggen dat Liefde is ingesteld om op externe Harten te worden uitgevoerd, maar dat het nog niet op uw eigen Hart draait. Het ligt nogal ingewikkeld, maar in lekentermen wil het zeggen dat u pas aan liefde voor anderen toekomt als u eerst Liefde voor uw eigen computer draait.

Klant: Wat moet ik dan doen?

Helpdesk: Kun u de map Zelf-Aanvaarding openen?

Klant: Ja, die heb ik.

Helpdesk: Mooi zo. U wordt er echt goed in.

Klant: Dank u.

Helpdesk: Graag gedaan. Klik op de volgen de bestanden en kopieer die naar de map Mijn-Hart:
Vergeef-jezelf.doc, Ken-je-waarde.txt en Erken-je-Beperkingen.doc. De computer zal alle bestanden overschrijven die problemen geven en programma’s met fouten verbeteren. U moet ook Overdreven-Zelfkritiek.exe uit alle programma’s wissen en dan de prullenbak leegmaken zodat u zeker weet dat het voorgoed verdwenen is en nooit meer terug kan komen.

Klant: Zo, da’s gebeurd. Hela! Mijn Hart loopt vol met nieuwe bestanden. Glimlach.mpg draait nu op mijn beeldscherm en geeft aan dat Vrede.com en tevredenheid.com in mijn Hart worden overschreven. Is dat normaal?

Helpdesk: Dat gebeurt wel eens, ja. Voor sommigen duurt het een tijdje, maar op den duur worden alle programma’s geladen. Maar, alles op zijn tijd. Dus Liefde is nu geïnstalleerd en wordt uitgevoerd. Vanaf nu moet u het allemaal zelf aankunnen. Ik heb nog één ding voordat ik ophang.

Klant: Ja?

Helpdesk: Liefde is een gratis programma. Zorg ervoor dat u het programma geeft aan iedereen die u maar tegenkomt. Die geven het dan weer aan anderen en van hen krijgt u dan weer soortgelijke andere mooie programma’s.

Klant: Dat zal ik doen. Bedankt voor uw hulp. Hoe heet u trouwens?

Helpdesk: Noem me maar de Goddelijke Cardioloog. Ik sta ook bekend als De Grote Heelmeester, maar de meeste mensen noemen me gewoon God. Men vindt dat een jaarlijkse controle voldoende is voor een gezond hart, maar de fabrikant (Ik dus) beveelt een dagelijkse onderhoudsbeurt aan, wil men optimaal functioneren. Anders gezegd, blijf contact houden...

Naar boven

DE KLOKKENLUIDER (Paulo Coelho)
(met toestemming overgenomen uit het tijdschrift Ode van april 2005)

Een eenvoudige man, zonder enige scholing, werkte in de kerk van een dorp in het binnenland van Brazilië. Zijn taak bestond uit het luiden van de klokken op de door de pastoor vastgestelde tijden.
      Maar de regels veranderden: de bisschop van de streek besloot dat de medewerkers van alle parochies die onder zijn gezag vielen, minstens lagere school moesten hebben. Hij dacht dat hij op die manier algemene scholing zou stimuleren. Maar voor de oude klokkenluider, die analfabeet was en te oud om nog helemaal opnieuw te beginnen, betekende dat het einde van zijn baan. Hij ontving een kleine schadevergoeding, het gebruikelijke bedankje en een brief waarin stond dat zijn werkzaamheden in de kerk waren beëindigd.
      De volgende morgen ging hij, omdat hij niets te doen had, op een bankje op het plein zitten om zijn sigaretje te rollen - en zag dat zijn tabak op was. Hij vroeg 'n beetje te leen aan zijn gepensioneerde vrienden die daar ook zaten, maar iedereen zat met hetzelfde probleem: ze moesten naar de naburige stad om nieuwe tabak te kopen. "Jij hebt tijd genoeg", zei één van zijn vrienden. "Jij kunt het gaan kopen, en dan betalen wij jou daar iets voor."
      De voormalige klokkenluider begon dat vaker te doen, maar na 'n tijdje zag hij dat er ook veel andere dingen ontbraken in zijn dorp en hij begon aanstekers en kranten mee te brengen, totdat hij verplicht werd een winkel te openen, omdat ze hem steeds meer dingen lieten meebrengen.
      Aangezien het een rechtschapen man was, die het zijn klanten graag naar de zin maakte, ging het de winkel voor de wind, breidde hij zijn zaken uit en werd ten slotte een van de meest gewaardeerde ondernemers van de streek.
      Omdat er veel geld binnenkwam, moest hij op 'n goeie dag een bankrekening openen. De chef van de bank ontving hem met open armen, de oude man haalde een zak vol bankbiljetten van veel waarde tevoorschijn, zijn kaart met persoonsgegevens werd ingevuld en tot slot vroeg men zijn handtekening.
      "Sorry, zei hij. "Ik kan niet schrijven."
      De chef was stomverbaasd. "Maar, heeft u dit allemaal voor elkaar gekregen terwijl u analfabeet bent?"
      "Ja, met hard werken en liefde voor het werk."
      "Mijn complimenten ! En dat allemaal zonder enige scholing ! Stelt u zich eens voor wat u in uw leven had kunnen bereiken als u naar school had kunnen gaan !"
      De oude man glimlachte. "Dat is niet zo moeilijk voor te stellen. Als ik naar school was geweest, zou ik nog steeds klokkenluider zijn in dat kleine kerkje daar dat u vanuit uw raam kunt zien."

Naar boven

GEDICHT VAN ORIAH MOUNTAIN DREAMER, Indiaanse oudste:

Ik hoef niet te weten hoe jij in je levensonderhoud voorziet.
Wat ik graag weten wil is waar jij voor gaat
en of jij het aandurft oog in oog te staan met de verlangens van je hart.
Het interesseert me niet hoe oud je bent.
Maar wel of je het aandurft voor gek te staan omwille van de liefde,
omwille van de dromen, omwille van het avontuur dat Leven heet.

Het maakt me niet uit welke planeten jouw horoscoop beïnvloeden.
Waar het mij om gaat is of je ooit tot in de kern van je eigen verdriet
bent doorgedrongen en of de verraderlijkheden en beproevingen van
het leven je juist ontvankelijk hebben gemaakt, of dat deze je hebben
doen terugdeinzen en afsluiten uit angst voor nog meer pijn.
Wat ik wil weten is of jij pijn, die van mij of van jezelf,
kunt laten zijn voor wat het is zonder een vinger te verroeren
zonder het te verbergen, te laten verdwijnen of vast te houden.

Ik wil weten of je vreugde kunt zijn, de mijne of de jouwe.
Of je durft te dansen vanuit je oerkracht, in totale extase
van top tot teen, zonder je in te houden of op je hoede te zijn.
Realistisch of rationeel te zijn, zonder je te laten afremmen
door herinnering aan de beperkingen vanuit je menselijk bestaan.

Het kan me niet schelen of je verhaal waar is of niet.
Wat ik zou willen weten is of je anderen durft af te wijzen om trouw
te kunnen zijn aan jezelf, of jij het aankunt om voor verrader te
worden uitgemaakt, om verschoond te blijven van verraad uit je eigen ziel.
Geef me een bewijs van je trouw, opdat ik zal weten dat je vertrouwen
waardig bent.

Ben jij in staat schoonheid te zien, ook al is iedere dag niet even mooi.
En is het leven zelf voor jou de bron van waaruit jij je levenkracht kunt
putten? Kun jij leven met fouten, zwakheden en kwetsbaarheid, die van
jou en die van mij en toch aan de rand van een meer staan
en luidkeels tegen het zilver van de volle maan roepen: "YES"?

Ik hoef niet te weten waar je woont of hoeveel geld je hebt.
Wat ik graag wil weten is of jij het op kunt brengen
om na een nacht vol wanhoop, tot in het diepst van je ziel gekwetst,
op te staan en datgene te doen wat gedaan moet worden voor je kinderen.
Ik hoef niet te weten wie je bent of hoe je hier gekomen bent.
Wat ik wil weten is of jij zonder terughoudendheid bereid bent met mij
door het vuur te gaan.

Het gaat er voor mij niet om waar, wat en met wie je gestudeerd hebt.
Voor mij is het van groot belang van jou te horen welke innerlijk kracht
jouw steun en toeverlaat is als al het andere om je heen is weggevallen.
Of jij alleen kunt zijn met jezelf
en of je het werkelijk goed hebt bij jezelf
wanneer het stil wordt, in eenzaamheid.

Naar boven

DE SNEEUWGANS (Wiebe Veenbaas, uit zijn boek "Op verhaal komen")

Hij had zich teruggetrokken uit de mensenwereld. Van het drukke Londen was hij gegaan naar daar waar de Noordzee met hoog water het land binnentrekt en er met laag water weer uittrekt. Hij woonde in een vuurtoren die niet meer werd gebruikt. Het oude vissersdorp was bijna verlaten. Hij schilderde en in de tijd die hij over had, zorgde hij voor de dieren, met name ganzen. Daartoe had hij een iets hoger liggend stuk land afgebakend bij zijn vuurtoren. Het was laat op de avond dat de klopper op de deur viel en zij met haar lange blonde haren, een jong meisje, in een wit, besmeurd jurkje voor de deur stond, en, met haar handen voor zich uit, hem een beest aanreikte. Hij wist het onmiddellijk: het was een gans van de overkant van de oceaan. Het dier zat vol wonden; het leven leek bijna verdwenen. Hij noodde haar haastig binnen en zij, angstig zette zich aan tafel. Hij ging aan het werk om overal uit het lijf van de sneeuwgans het lood te halen. Met zijn gebogen rug en ietwat mismaakte linkerhand was hij veel vaardiger dan zij ooit gedacht had. Intussen vertelde hij, beschroomd: “Ja dit beest is, toen het opsteeg om naar zijn zomerverblijf te gaan, in een storm terecht gekomen en hier, na een veel te lange tocht ontvangen met een schot hagel. Maar ganzen zijn sterk, hij redt het wel.”

Het was al laat toen hij haar terugbracht, tot op het schelpenpad dat voerde naar het duin tot vlak bij het dorp… Hij riep haar nog na: “Je mag komen kijken hoor !” En ze kwam kijken, regelmatig…. Het werd herst, winter, en ook in de winter kwam ze…. De gans werd sterker, de man voerde hem bij. Het werd voorjaar… en op een ochtend hoorde hij ze al. De zwarte ganzen: gak gak gak gak ! En, net iets hoger, de sneeuwgans: gak gak gak gak. De beesten gingen naar hun zomerverblijf in het noorden en met het verdwijnen van de ganzen verdween het meisje.
Zo verstreken de jaren, jaren…........ Het was in 1940 toen zij opnieuw over het schelpenpad kwam aanlopen. Hij was bezig, op een andere manier dan anders. Hij tuigde zijn schip op en toen ze aankwam zei hij: “De soldaten in Duinkerken… De regering heeft gevraagd aan alles dat goed kan varen te helpen om de soldaten terug te brengen. Ik ga.” En behendiger weer dan ze gedacht had, zeilde hij weg. Om de mast cirkelde de sneeuwgans: gak gak gak gak ! En toen hij wegvoer, wist ze, dat ze allang niet meer alleen kwam voor de sneeuwgans.

Maar het verhaal gaat verder…. Soldaten werden van het strand gehaald door een onooglijk bootje dat werd voorafgegaan door een gans...... Later ontmoette het grote schip dat vol was met soldaten vlak voor de ingang van de Theems een klein bootje, het lag op z’n zijkant. Achterop lag een lijk. Voorop zat een gans. Met respect en eerbied borgen ze de man. De gans vloog op en het meisje zag hem komen. Hij cirkelde rondom de vuurtoren: gak gak gak gak ! Ze wist dat ze de man nooit terug zou zien. Ze verzorgde de dieren, paste op de schilderijen en deed wat hij altijd gedaan had. Opnieuw werd het voorjaar en ze hoorde de ganzen: gak gak gak gak ! Boven de andere uit hoorde ze de sneeuwgans: gak gak gak gak ! Ze ging naar buiten om te kijken, de ganzen vertrokken naar het noorden. Ook de sneeuwgans ging weg, west-waarts. Ze wist dat hij ging naar waar hij ooit vandaan gekomen was. Ze liep over het schelpenpad in de richting van haar dorp en toen ze boven op het duin gekomen was, tekende ze op de grond twee harten. En ze rouwde...... Omdat ze zo had liefgehad.

Naar boven

ACHTERSTEVOREN (Robert Dilts)

Er was eens een groep mensen, die ver weg van de aarde in de ruimte leefde. Deze mensen hadden ons op aarde gadegeslagen en besloten dat wij achteruit leven: Wij worden geboren, groeien op, werken ons hele leven hard en sterven op 't eind. Dus zij besloten 't precies andersom te doen. Eerst sterven ze. Dan hebben ze dat alvast gehad. Vervolgens brengen ze de eerste paar jaar van hun leven door in een bejaardentehuis, moe en verveeld, geen zin meer hebbend. Ze lijken weinig contact te hebben met hun vrienden en familieleden. Maar, naar mate ze opgroeien worden ze jonger en jonger. Hoe langer ze daar zitten, in 't bejaardentehuis, hoe meer ze zich verbonden beginnen te voelen met hun medemensen, en hoe meer opgewonden ze worden. Uiteindelijk zijn ze oud genoeg om het bejaardentehuis te mogen verlaten. Iemand geeft hun een gouden handdruk en ze gaan aan 't werk. In 't begin vervelen ze zich; ze hebben alles al gedaan wat ze konden, er zijn geen vernieuwingen, ze worden mat en moe van hun werk. Maar hoe meer tijd ze in hun werk doorbrengen, hoe jonger ze worden. Ze krijgen steeds meer creatieve ideeën. En hoe meer belangstelling ze krijgen, des te enthousiaster verschijnen ze iedere dag op hun werk. Uiteindelijk is het een prachtig avontuur om naar het werk te gaan. En NET als ze DAT punt bereiken, moeten ze hun werk verlaten en gaan ze studeren.
Daar kunnen ze tijd besteden aan leren over zichzelf en kunnen ze zichzelf vinden. In hun wereld zijn er geen protesten tegen oorlogen, want oorlogen vechten ze andersom. Ze vliegen met vliegtuigen achteruit over verwoeste stukken land. En als ze dat doen - over al die stukken land en brandende bomen vliegen - lijkt het haast of al die verwoesting opgezogen wordt in een kleine magische bol, die prachtige groene bomen, bloemen, mensen en gebouwen achterlaat. Het vliegtuig slokt de kleine kogel op en vliegt over vele gebieden, al die kleine kleine kogels in zichzelf opnemend. Dan landt 't vliegtuig achteruit op een landingsbaan. Mensen komen met kleine trucks en brengen de kleine kogels van verwoesting naar de fabriek, waar ze voorzichtig ontmanteld en uit elkaar gehaald worden. Andere mensen nemen al die onderdelen in trucks en brengen ze naar verschillende plaatsen, waar ze ze terugstoppen in de grond, waar ze nooit meer iemand pijn kunnen doen.
Als deze mensen doorgaan met jonger worden, gaan ze door een verwarrende tijd in hun adolescentie. Zij zijn zich niet zeker van hun identiteit. Ze hebben verwarrende ervaringen over wie ze zijn en over hun relaties met anderen. Maar omdat ze al hun ervaringen uit hun volwassenheid hebben en zich die kunnen herinneren, hebben ze voldoende hulpbronnen om hen door die tijd heen te helpen. Uiteindelijk komen ze in hun kinderjaren, waarin iedere dag hun ogen verder opengaan voor de wereld om hen heen. Hun energie groeit. Hun overtuigingen lijken zich te verbreden, ze worden opener en opener en flexibeler iedere dag. Dan brengen ze de laatste 9 maanden van hun leven in een warme omgeving door, waar in al hun behoeften en al hun wensen wordt voorzien. En ze sluiten het allemaal af als een stralende blik in iemands oog !!!

Naar boven

DE KERMIS (Stef de Beurs)

Dit stukje gaat over "je angst in de ogen kijken" en is geïnspireerd door 'n bezoekje aan de Hoornse kermis op 14 augustus 2003. Traditioneel is deze week de jaarlijkse kermis in Hoorn, na Tilburg de grootste in het land. Samen met m'n zoon Harm van toen nog net geen 17 gaan we de Kermis over voordat we 'n hapje zouden eten.
We belanden op 'n terrasje op het Kerkplein, waar de "Katapult" staat, wellicht het meest enge apparaat van de hele kermis. Je gaat met twee in een ronde kooi van buizen zitten en wordt vervolgens als een katapult de lucht in geschoten, slechts aan weerskanten vastgehouden door 2 enorme elastieken.
Ongeveer zo hoog als de kerktoren bereik je het hoogtepunt en met kooi en al maak je 'n paar salto's in de lucht. Je duikt weer naar beneden en weer omhoog. Afijn, je kunt je er wel iets bij voorstellen, vooral als je ietsje van hoogtevrees in je hebt. Op ons gemakje zaten we in de late middagzon met 'n biertje te genieten van 't uitzicht, al speculerend hoe eng die katapult zou zijn, wat 't zou kosten, etc. Meer en meer werd het 'n uitdaging om ook deze angst onder ogen te zien. Niet voor m'n zoon, hoor. Voor hem is "hoe enger hoe beter" wellicht van toepassing. Het was ons ook al opgevallen (en m'n zoon al op eerdere avonden), dat van alle kijkers maar 'n handje vol mensen zich de lucht in liet schieten. Na dat ene biertje en nog voor 't eten, hetgeen verstandig leek, stapten we stoutmoedig op de kassa af en toen kon ik niet meer terug.

Gelukkig hoefden we vrijwel niet te wachten. Ik dacht nog even aan de vuurloop (nee.......niet met Emile Ratelband maar met Peggy Dylan), die ik eind 1999 had gedaan. En toen heette "de katapult" ineens niet meer "je angst in de ogen kijken" maar "door de angst heen gaan en voelen", aan den lijfe ervaren. Onvergetelijk en doodeng tegelijk, wat jammer dat 't zo snel weer voorbij is. Het uitzicht over 't centrum van Hoorn van hoog in de lucht, over de mensen beneden.......nadat 't meeste elastieken en draaien (en trillende benen) achter de rug is. Ruim na 't hapje eten zijn we nogeens de inmiddels donkere lucht in geweest. De angst was toen 'n stuk beter te voelen omdat we wat langer moesten wachten. De beloning in de lucht was daarvoor zeker weer de moeite waard.
Achter de angst zat dus 't plezier, zoals ik die ook ervaren heb bij mijn eerste Speaking Circle in Maart 2001. Die ene dag door de angst heen naar 't plezier van "vrij vanuit jezelf mogen spreken voor 'n publiek". De sensatie van die eerste Speaking Circle-dag zal ik niet meer vergeten. Ook dat was 'n enorme beloning voor het voelen van de angst in 't begin.

Naar boven